دسته‌بندی مقالات جدیدترین مقالات مقالات تصادفی مقالات پربازدید

احکام مسافر

در باب مسافر دربارۀ کسانی که بیوتهم معهم (مانند عرب‌های بدوی که دائماً به دنبال آب و علف بودند) و همجنین کثیر السفر گفته شده: نمازشان تمام است، لکن فقها گفته‌اند: کثیر السفر واقعاً مسافر است ولی حکمش برداشته شده؛ چون برایش مقر زندگی ـ و نه وطن ـ در نظر می‌گیرند، که اگر از آن دور شود مسافر است. حالا اگر کسی خیلی (به‌دفعات) دور شد به او کثیر السفر می‌گویند. لذا نسبت (بین ادلۀ نماز قصر و نماز او) را تخصیص (خروج حکمی) گرفته‌اند؛ یعنی: این شخص هرچند مسافر است ولی حکم سفر ندارد. اما کسانی که بیوتهم معهم هم حکمشان تمام است، ولی این‌جا نسبت (بین ادلۀ نماز قصر و نماز او) تخصص است؛ چون اصلاً مقر زندگی ندارد و عنوان مسافر بر او صدق نمی‌کند. «ضرب فی الارض» ("وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ" [النساء: 101]) مهم نیست، آنچه مهم است عنوان مسافر است. اگر عنوان را «ضرب فی الارض» گرفتیم این شخص (کسانی که بیوتهم معهم) تخصیصاً خارج است و اگر مسافر گرفتیم تخصصاً (به‌نحو خروج موضوعی) خارج است. وقتی محل زندگی نداشت ابتعاد (دورشدن) از مقر زندگی هم صدق نمی‌کند. (حضرت آیت الله استاد حاج سید احمد مددی الموسوی ، خارج اصول فقه ۱۳۹۷/۱۰/۱۰)
#اصول
#فقه
#احکام_مسافر
#کثیر_السفر
#حکم_کثیر_السفر_و_کسانی_که_بیوتهم_معهم

ارسال سوال